Η άνυδρη καλλιέργεια

AmbelonasΗ άνυδρη μέθοδος χρησιμοποιείται σε όλα νησιά του Αιγαίου όπου υπάρχει πρόβλημα νερού. Ο στόχος και όλη η φιλοσοφία της τεχνικής είναι να συλλάβουμε και την τελευταία σταγόνα νερού που πέφτει από τον ουρανό σε πρώτη φάση και σε δεύτερη φάση να εμποδίσουμε στο ελάχιστο την εξάτμιση του νερού από τη γη. Το χωράφι πρέπει να είναι χωρίς πέτρες και χαλίκια και όσο το δυνατόν πιο γόνιμο. Η προετοιμασία του χωραφιού γίνεται από το φθινόπωρο και ακολουθούμε τα εξής στάδια. Πριν τα πρωτοβρόχια οργώνουμε πολύ βαθιά με μονό υνί, σχεδόν όπως η βαθιά άροση, να πιει τα πρώτα νερά. Μετά τα πρωτοβρόχια και μόλις κάνει μερικές καλές μέρες ούτως ώστε να μπορεί να μπει μέσα τρακτέρ το ξανακάνουμε σταυρωτά. Εγώ το κάνω αυτό δυο φόρες. Με αυτόν τον τρόπο συλλαμβάνουμε όλο το βρόχινο νερό στη γη αποφεύγοντας τη δημιουργία ρυακιών. Εν τω μεταξύ έχει περίπου φτάσει η άνοιξη και αρχίζουμε τα φρεζαρίσματα περίπου δυο για να γίνει το χώμα σαν αλεύρι. ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΣΟΧΗ να μην κάνει το χώμα σκασίματα γιατί το χάσαμε το παιχνίδι. Όποτε κρίνουμε ότι χρειάζεται, φρεζάρουμε αλλά κάθε φορά και σε μικρότερο βάθος. Απρίλιο η Μάιο ανάλογα με την εξέλιξη της χρονιάς φυτεύουμε τα σποριόφυτα η ακόμα και σπόρους. Ανοίγουμε λάκκο κάπως βαθύ φυτεύουμε και ψιλοχωματίζουμε κατ’ ευθείαν. ΕΝΑ – ΕΝΑ φυτό. Δεν αφήνουμε τους λάκκους δηλαδή πολύ ώρα ανοικτούς για τον προφανή λόγο της εξάτμισης της υγρασίας. Τελείωσε η πρώτη φάση! Από εδώ και στο εξής παρακολουθούμε στενά την καλλιέργεια. Μόλις εμφανιστεί ζιζάνιο κατ’ ευθείαν ελαφρύ σκάλισμα και στη συνεχεία τσουγκράνισμα για να κλείσουν οι πόροι του εδάφους. ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ αυστηρά να αφήσουμε και το παραμικρό ζιζάνιο διότι τραβάει πολύτιμη υγρασία όπως ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ εξ ίσου αυστηρά να αφήσουμε και τη γη να κάνει σκασίματα. Συνεχές τσουγκράνισμα! Εγώ με αυτόν τον τρόπο καλλιεργώ αγγούρια, τομάτες, πεπονιά, λαχανικά. Όσον αφορά τα όσπρια κάνω τη διαδικασία έως την πρώτη φάση. Δεν σκαλίζω ούτε τσουγκρανίζω τα όσπρια. Δεν έχω κάνει απόπειρα και για άλλα λαχανικά και δεν γνωρίζω εάν γίνονται και άλλα. Αυτή είναι λοιπόν η μέθοδος που εγώ χρησιμοποιώ.

ΚΑΛΕΣ ΕΠΙΤΥΧΙΕΣ!!!

Sponsored Post Learn from the experts: Create a successful blog with our brand new courseThe WordPress.com Blog

WordPress.com is excited to announce our newest offering: a course just for beginning bloggers where you’ll learn everything you need to know about blogging from the most trusted experts in the industry. We have helped millions of blogs get up and running, we know what works, and we want you to to know everything we know. This course provides all the fundamental skills and inspiration you need to get your blog started, an interactive community forum, and content updated annually.

Σποροφύτευση βελανιδιάς στα καμένα!

Η μόνη λύση για τις πυρκαγιές και η πραγματική λύση για την κλιματική αλλαγή: απέναντι στα δάση των ανεμογεννητριών που φυτεύουν οι Μεγαλοεργολάβοι της «Πράσινης Ανάπτυξης» ας αντιτάξουμε την δημιουργία πραγματικών δασών μέσω της σποροφύτευσης βελανιδιών!

banner_velanidia2015

Ας μην περιμένουμε από τους ανευθυνοϋπεύθυνους πολιτικούς μας «άρχοντες» να πάρουν τους κασμάδες και τα τσαπάκια τους για να φυτέψουν πευκάκια στα καμένα μπροστά από τις τηλεοπτικές κάμερες του ΣΚΑΪ ! Ας αναλάβουμε δράση τώρα εμείς: οι Πολίτες και οι Συλλογικοί μας φορείς! Η λύση είναι μία και χωρίς μεγάλο κόστος: Σποροφύτευση Βελανιδιών!
Η αποκατάσταση των καμένων εκτάσεων με βελανιδιές μπορεί να βελτιώσει αισθητά το μικροκλίμα της περιοχής, να περιορίσει τις πυρκαγιές και να κάνει το έργο της πυρόσβεσης πολύ πιο εύκολο. Πρόκειται για λύση που αφορά όλη τη νότια Ευρώπη, που έτσι κι αλλιώς παλαιότερα καλυπτόταν από τεράστια βελανιδοδάση, και παρά τις «φιλότιμες προσπάθειες» του Ελληνικού Κράτους να τα εξαφανίσει παντελώς, υπολείμματά τους συναντούμε ακόμη σε όλη την Ελλάδα!

Γιατί οι βελανιδιές;

1. Καίγονται πιο αργά. Τα περισσότερα είδη βελανιδιάς, εκτός από το πουρνάρι, καίγονται πιο δύσκολα από τα πεύκα που συνήθως η πολιτεία χρησιμοποιεί στις αναδασώσεις. Οι αναδασώσεις με πεύκα και γενικότερα με τα κωνοφόρα οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στην ερημοποίηση και την καταστροφή αφού αρπάζουν φωτιά πολύ εύκολα σε αντίθεση με την βελανιδιά που είναι πολύ πιο βραδυφλεγής.
2. Φυτρώνουν παντού. Η βελανιδιά είναι από τα λιγοστά πλατύφυλλα δέντρα που μπορούν να φυτρώσουν πάνω σε καθαρά βραχώδεις περιοχές. Αυτό αποδεικνύεται από την παρουσία της περιοχές όπως το Ξηρόμερο της Αιτωλοακαρνανίας αλλά και στις Κυκλάδες όπως Τζια, Κύθνος, Τήνος ή Νάξος.
3. Αποθηκεύουν νερό. Χάρη στο τεράστιο ριζικό σύστημα που αναπτύσσει, η βελανιδιά λειτουργεί σαν μια μεγάλη αποθήκη νερού. Με την διαπνοή των φύλλων αυξάνει την υγρασία στο περιβάλλον και ταυτόχρονα ψύχει την ατμόσφαιρα.
4. Φέρνουν βροχές. Όπως το νερό φέρνει νερό, έτσι και οι μεγάλες εκτάσεις με Δρυοδάση φέρνουν βροχή. Μπορούν, έτσι, να παίξουν σημαντικό ρόλο στον κύκλο του νερού αυξάνοντας τις βροχοπτώσεις και εμπλουτίζοντας τον υδροφόρο ορίζοντα. Μιλάμε, άρα, για μία άμεση βελτίωση του μικροκλίματος ως λύση στην κλιματική αλλαγή. Έτσι, δεν διορθώνεται απλώς μία συνέπεια της κλιματικής αλλαγής αλλά ανεβαίνουμε στην κορυφή της πυραμίδας και λύνουμε το μεγάλο αυτό πρόβλημα που ξεκινάει με την αύξηση της θερμοκρασίας.
5. Ευνοούν την βιοποικιλότητα. Η βελανιδιά δημιουργεί πολύ πλούσια οικοσυστήματα. Επιτρέπει και ευνοεί την μεγάλη ποικιλία φυτών και δέντρων στην περιοχή της. Σφενδάμια, κουτσουπιές, φράξοι και πολλά άλλα φυτρώνουν με ευκολία αν έχει δουλευτεί το έδαφος από τις βελανιδιές. Χάρη στα πεσμένα φύλλα του φθινοπώρου που με την πάροδο των χρόνων δημιουργούν ένα πλούσιο χούμους που ακόμη και σε πετρώδεις περιοχές ευνοούν την εγκατάσταση και άλλων φυτών. Αντίθετα, οι πευκώνες δημιουργούν πολύ φτωχά οικοσυστήματα αφήνοντας ελάχιστα άλλα φυτά να φυτρώσουν στις περιοχές τους.
6. Ξαναφυτρώνουν αν καούν. Ακόμα και σε περίπτωση πυρκαγιάς, η βελανιδιά μπορεί χάρη στο βαθύ της ριζικό σύστημα να βγάλει νέους βλαστούς χωρίς να έχει ανάγκη από τεχνητή αναδάσωση.
7. Ο μύθος των ταχυαυξών ειδών πεύκου… Λένε για την βελανιδιά ότι μεγαλώνει αργά. Είναι μύθος. Σε συγκεκριμένο τεστ που έγινε στον Υμηττό της Αττικής υπάρχουν βελανιδιές που έχουν το τριπλάσιο μέγεθος από πεύκα της ίδιας ηλικίας. Συνέχεια ανάγνωσης «Σποροφύτευση βελανιδιάς στα καμένα!»

Αλεπούδες

alepou

Η περιοχή του καταφυγίου μας, είναι ζωτικός χώρος των αλεπούδων. Ζουν εδώ σε μεγάλο αριθμό και αν είσαι τυχερός θα δεις σίγουρα κάποια μεγάλη και όμορφη να τριγυρνά στο ποτάμι. Αν κάποιος προσπαθήσει να χωθεί στην πυκνή βλάστηση της απέναντι απόκρημνης πλαγιάς θα ανακαλύψει δεκάδες φωλιές! Θαρρείς και είναι ένα ολόκληρο χωριό αλεπούδων. Είναι ο δικός τους χώρος για να ζουν. Μακρυά από τους ανθρώπους τους οποίους συνήθως φοβούνται. Την άνοιξη αρχίζουν εκεί να μεγαλώνουν τα μικρά αλεπουδάκια που σε λίγο θα κάνουν τις πρώτες τους βόλτες στο δάσος.

Η αλεπού τρέφεται κυρίως με πουλιά και με αυγά από τις φωλιές τους, αλλά επίσης και με ερπετά και μικρά θηλαστικά όπως τρωκτικά και λαγούς. Ακόμη και έντομα. Είναι πολύ χρήσιμη για τον έλεγχο του πληθυσμού των ποντικιών και των φιδιών. Καμιά φορά, μερικές κατεβαίνουν μέχρι τα πρώτα σπίτια που υπάρχουν κοτέτσια. Και δυστυχώς εκεί τις βρίσκουμε νεκρές από δηλητηριασμένα δολώματα. Στον άνθρωπο η αλεπού δεν επιτίθεται. Σε σκύλο επίσης πολύ σπάνια, γιατί πρέπει αυτός να την στριμώξει στη φωλιά της ή κάπου σε αυλή. Αν την κυνηγήσει, δεν την πιάνει.

Στην περιοχή μας ευδοκιμεί ένα πολύ εύρωστο είδος με καφέ-κόκκινο τρίχωμα και φουντωτή ουρά.

Ξύλα

Μέχρι τώρα έχουμε ξύλα αρκετά για όλο τον χειμώνα. Ίσως και για τον επόμενο γιατί δεν μένουμε μόνιμα στο καταφύγιο. Σήμερα κόβαμε από το μεσημέρι και ταξινομούσαμε σε μεγέθη. Δεν έχουμε κόψει κανένα δέντρο όμως. Αντίθετα έχουμε μαζέψει ξύλα από παλιές στάνες της περιοχής και πεσμένα από το δάσος, ενώ ταυτόχρονα φυτεύαμε βελανιδιές για την αποκατάσταση του οικοσυστήματος. Ευτυχώς οι παλιές στάνες εγκαταλήφθηκαν όλες. Αυτές οι κατασκευές ήταν ένα άθλιο θέαμα όπου υπήρχαν… κανονικοί σκουπιδότοποι. Έτσι το δάσος αναπτύχθηκε ξανά κι εμείς αυτό το διάστημα καθαρίσαμε πολλά από τα σκουπίδια τους. Υπάρχει μέλλον ακόμα.

Το μικρό σπίτι στο… ποτάμι

Το δεύτερο σπίτι μας στο δάσος -γιατί αποτολμούμε πλέον να το ονομάζουμε σπίτι- είναι μία μικρή λευκή καμπίνα 5×4 που βρίσκεται σε μία πλαγιά, η οποία καταλήγει σε έναν συνήθως ξερό παραπόταμο και ατενίζει τις απέναντι πλαγιές των δασικών εκτάσεων. Από πάνω μας ξεκινούν πουρνάρια, πεύκα, κέδροι και βελανιδιές. Πίσω από την πλαγιά μας, αν καταφέρει κανείς να περάσει γιατί δεν υπάρχουν πια τα μονοπάτια, είναι η πλαγιά που καταλήγει στο άλλο ποτάμι που ενώνεται με τον μπροστινό χείμαρο. Εδώ πρόκειται για μια πραγματική κρυψώνα. Σκόπιμα δεν αναφέρουμε λεπτομέρειες. Το τοπίο και η θέα είναι πανεμορφη. Κάπου μακριά, πίσω από την απέναντη κορυφή φαίνεται λίγο η πόλη. Έχουμε ένα πολύ ωραίο τζάκι στη γωνία και δύο παράθυρα, ένα στον ανατολικό κι έναν στον δυτικό τοίχο.

Η πρόσβαση είναι εξαιρετικά δύσκολη. Δεν υπάρχει καθόλου μονοπάτι και η άγρια βλάστηση έχει καλύψει όλη την πλαγιά. Αυτό μας δυσκόλεψε πάρα πολύ να μεταφέρουμε υλικά και εργαλεία. Το κάναμε σταδιακά. Όλα με τα χέρια σε μία κακοτράχαλη ρεματιά. Ακόμη μεταφέρουμε πράγματα, αλλά πλέον από έναν παλιό χωματόδρομο που είναι από την βόρεια πλευρά και όχι τόσο δύσβατος. Εχει γείνει μικρός χείμαρος. Μεταφέρουμε τα μπάζα ακόμη, με κουβάδες σε μία μεγάλη διαδρομή με πολλές στάσεις μέχρι να βρούμε άσφαλτο. Ακόμη και στο μεγάλο κρύο, ο ιδρώτας τρέχει ποτάμι, τα παπούτσια μας χτυπάνε τα πόδια… Ο μόνος πάντα ευδιάθετος είναι ο σκύλος μας ο Μήτσος, ο οποίος σαν γνήσιο τσοπανόσκυλο, ανεβοκατεβαίνει την πλαγιά ακούραστος.

Σήμερα ήρθαμε να ελέγξουμε την καμινάδα. Φοβόμασταν ότι ο χθεσινός μανιασμένος αέρας θα είχε κάνει ζημιά, αλλά ευτυχώς άντεξε. Αφού άντεξε αυτόν τον αέρα δεν έχει κανένα πρόβλημα. Είναι δεμένη και με σύρματα, αλλά ακόμη δεν είναι σοβατισμένη. Θα γίνει κι αυτό. Τα παλιά κεραμίδια όμως δεν κράτησαν. Ήταν τόσο δυνατός ο αέρας. Τα πήρε και τα σήκωσε που λένε. Για οροφή έχουμε ξύλινα δοκάρια και επάνω τους καλά στερεωμένο πάνελ ελενίτ. Επάνω του τα κεραμίδια. Το καλοκαίρι το ελενιτ θα πρέπει να ξηλωθεί και να γίνει καλύτερη οροφή. Ξύλινη με καλό καινούργιο κεραμίδι, γιατί είχαμε κρατήσει τα παλιά. Μεσα το δάπεδο είναι ακόμη τσιμέντο, ενώ οι τοίχοι από τσιμεντόλιθους, είναι σοβατισμένοι αλλά όχι βαμένοι. Το δάπεδο θα το στρώσουμε με πέτρα.

Παράλληλα συνεχίζουμε τις εργασίες πιο πέρα στους κήπους, κόβουμε ξύλα που έχουμε πολλά και αυτές τις μέρες είπαμε να ξεκινήσουμε να σκάβουμε μία στέρνα για συλλογή του βρόχινου νερού. Συζητάμε ακόμα το κατάλληλο σημείο πιο ψηλά. Το νερό παραμένει μεγάλο πρόβλημα. Φυσικά για ηλεκτρισμό ούτε λόγος. Θα γίνει όμως ένα καλό αγροδασικό καταφύγιο με πλήρη αυτονομία.

Αγριόχοιροι

AgriogourounoΧθες ο Χρήστος ανεβαίνοντας για το καταφύγιο, συνάντησε ένα αγριογούρουνο. Άρχισε αμέσως να τρέχει μακρυά. Το αγριογούρουνο. Όχι ο Χρήστος.

Υπάρχει μία κακή φήμη ότι τα αγριογούρουνα είναι επιθετικά. Την έχουν καθιερώσει οι κυνηγοί ως επί το πλειστον, γιατί τους επιτίθονται με σκυλιά και τα στριμώχνουν. Η αλήθεια όμως είναι ότι τα αγριογούρουνα φοβούνται και δεν πλησιάζονται εύκολα. Έχουμε συναντήσει κι άλλη φορά στην περιοχή και μάλιστα μια φορά μία μάνα με τα μικρά της που είχαν κατέβει στο ποτάμι για νερό. Διαθέτουν πολύ ισχυρή όσφριση και μυρίζονται ανθρώπινη παρουσία από πολύ μακρυά. Πάντα τρέχουν να απομακρυνθούν. Δεν πλησιάζονται.

Σήμερα γυρνώντας ανοίξαμε ιστοσελίδες για να μελετήσουμε για το αγριογούρουνο και συζητήσαμε γιαυτό αρκετά.

Να μία αξιόλογη:

What to do in an Encounter with a Wild Boar

 

«Βόρειο Καταφύγιο» – Τζάκσον

«Ανέβηκα ψηλά στην κορυφή, κάθησα σ’ ένα κούτσουρο στην άκρη του νησιού και ατένισα το μεγάλο ποτάμι και την πόλη πέρα αποκεί, τρία μίλια μακριά, όπου τρεμόσβηναν τρία τέσσερα φωσάκια.»

Huck-Smoking-Image

Αυτός ήταν ο ατίθασος Χακ Φινν των παιδικών μας χρόνων, ήρωας του συγγραφέα Μαρκ Τουαίην, στην απόδρασή του στο νησί Τζάκσον. Το νησί που ήταν ο τόπος περιπέτειας, εξερεύνησης και φυγής από τον καταπιεστικό «πολιτισμό», μαζί με τον φίλο του Τομ Σόγιερ. Το Τζάκσον συμβολίζει την ανεξαρτησία και την ελευθερία. Αυτό το έργο του Μαρκ Τουαίην ήταν η παιδική μας έμπνευση για όλες τις περιπέτειες. Από τους εξερευνητές Χακ Φίνν και Τομ Σόγιερ, ξεκίνησαν όλα όταν ήμασταν παιδιά. Μικροί εξερευνητές κι εμείς, το σκάγαμε από την πόλη και χανόμασταν ελεύθεροι μέσα στο δάσος, εξερευνώντας το ποτάμι όλο και βορειότερα και πιο ψηλά. Το ποτάμι αυτό ήταν η κρυψώνα, η απόδρασή μας να λέμε κι ένα δάσος ελευθερίας.

Αρκετά χρόνια αργότερα, μεγαλύτεροι υποτίθεται, αλλά με τα ίδια μυαλά, επιστρέψαμε κι αρχίσαμε τις πεζοπορίες στο ίδιο δάσος. Πολλές ώρες κάθε μέρα, χανόμασταν όλο και ψηλότερα με ατελείωτες συζητήσεις για τον πολιτισμό, το περιβάλλον, την ελευθερία, την αυτάρκεια… Περάσαμε καλοκαιρινές νύχτες με συζητήσεις γύρω από τη φωτιά, με βιβλία και αστερισμούς… Η παρέα εξαιρετική. Μαζί μας, αλεπούδες, αγριογούρουνα, λαγοί, αετοί, γεράκια και άλλα σπάνια πουλιά γύρω από το ποτάμι, μας έκαναν να ευαισθητοποιηθούμε για το οικοσύστημα της περιοχής που ακόμα και σήμερα πολύ λίγοι γνωρίζουν, και γιαυτό έχει σωθεί. Είναι ο μυστικός μας παράδεισος. Ξεκινήσαμε δραστηριότητες δασοπροστασίας και καθαρισμού από κάθε στοιχείο ανθρώπινου «πολιτισμού», ενώ παράλληλα οι εξερευνήσεις συνεχίζονταν. Ώσπου μια μέρα το 2015, σε μία αθέατη πλαγιά, ανακαλύψαμε τα ερείπια ενός μικρού σπιτιού από κάποιον παλιό βοσκό. Ήταν με πέτρες και τσιμεντόλιθους. Πιάσαμε δουλειά χωρίς δεύτερη σκέψη. Και εδώ ξεκινά η ιστορία του καταφυγίου μας, που την πρωτοχρονιά του 2016 μετά από κοπιώδη εργασία, έχει πλέον φτιαχτεί και ατενίζουμε από την κρυψώνα μας εδώ ψηλά, τα μακρυνά φωτάκια της πόλης. Τώρα που αδειάσαμε από την πολύ δουλειά, είναι ευκαιρία να γράφουμε και τίποτα γιατί τ’ αφήσαμε πίσω. Εδώ που τα λέμε, όταν γυρνάς πτώμα, ούτε να διαβάσεις δεν μπορείς.

Αυτό λοιπόν είναι το ημερολόγιο του «Βορείου καταφυγίου», στην Φθιώτιδα, το οποίο αποκαλούμε με το παρατσούκλι «Τζάκσον» από το νησί – κρυψώνα του παιδικού μας ήρωα.

DSC00721

Υ.Γ.: Η άλλη ιδέα για να ονομάσουμε το σπιτάκι μας, έπεσε πολύ δυνατά στο τραπέζι από κάποιον που πετάει κάτι πετυχημένα ώρες ώρες, και ήταν «Λευκός Οίκος». Άλλωστε και τζάκι έχουμε, τί μας λείπει… Παλάτι είμαστε. Αλλά είπαμε να μην προκαλέσουμε τώρα την οργή της Αμερικής ας πούμε και δεν υπάρχει λόγος για κόντρες. Έτσι κάναμε πίσω σε ένδειξη καλής θέλησης και εθνικής αλληλεγγύης. Δε βαριέσαι… Αστους να νομίζουν ότι κάτι έχουν κι αυτοί να μεγαλοπιάνονται. Μεταξύ μας όμως: εμείς είμαστε οι original. Και μια μέρα θα γίνουμε Κάστρο.