Το μικρό σπίτι στο… ποτάμι

Το δεύτερο σπίτι μας στο δάσος -γιατί αποτολμούμε πλέον να το ονομάζουμε σπίτι- είναι μία μικρή λευκή καμπίνα 5×4 που βρίσκεται σε μία πλαγιά, η οποία καταλήγει σε έναν συνήθως ξερό παραπόταμο και ατενίζει τις απέναντι πλαγιές των δασικών εκτάσεων. Από πάνω μας ξεκινούν πουρνάρια, πεύκα, κέδροι και βελανιδιές. Πίσω από την πλαγιά μας, αν καταφέρει κανείς να περάσει γιατί δεν υπάρχουν πια τα μονοπάτια, είναι η πλαγιά που καταλήγει στο άλλο ποτάμι που ενώνεται με τον μπροστινό χείμαρο. Εδώ πρόκειται για μια πραγματική κρυψώνα. Σκόπιμα δεν αναφέρουμε λεπτομέρειες. Το τοπίο και η θέα είναι πανεμορφη. Κάπου μακριά, πίσω από την απέναντη κορυφή φαίνεται λίγο η πόλη. Έχουμε ένα πολύ ωραίο τζάκι στη γωνία και δύο παράθυρα, ένα στον ανατολικό κι έναν στον δυτικό τοίχο.

Η πρόσβαση είναι εξαιρετικά δύσκολη. Δεν υπάρχει καθόλου μονοπάτι και η άγρια βλάστηση έχει καλύψει όλη την πλαγιά. Αυτό μας δυσκόλεψε πάρα πολύ να μεταφέρουμε υλικά και εργαλεία. Το κάναμε σταδιακά. Όλα με τα χέρια σε μία κακοτράχαλη ρεματιά. Ακόμη μεταφέρουμε πράγματα, αλλά πλέον από έναν παλιό χωματόδρομο που είναι από την βόρεια πλευρά και όχι τόσο δύσβατος. Εχει γείνει μικρός χείμαρος. Μεταφέρουμε τα μπάζα ακόμη, με κουβάδες σε μία μεγάλη διαδρομή με πολλές στάσεις μέχρι να βρούμε άσφαλτο. Ακόμη και στο μεγάλο κρύο, ο ιδρώτας τρέχει ποτάμι, τα παπούτσια μας χτυπάνε τα πόδια… Ο μόνος πάντα ευδιάθετος είναι ο σκύλος μας ο Μήτσος, ο οποίος σαν γνήσιο τσοπανόσκυλο, ανεβοκατεβαίνει την πλαγιά ακούραστος.

Σήμερα ήρθαμε να ελέγξουμε την καμινάδα. Φοβόμασταν ότι ο χθεσινός μανιασμένος αέρας θα είχε κάνει ζημιά, αλλά ευτυχώς άντεξε. Αφού άντεξε αυτόν τον αέρα δεν έχει κανένα πρόβλημα. Είναι δεμένη και με σύρματα, αλλά ακόμη δεν είναι σοβατισμένη. Θα γίνει κι αυτό. Τα παλιά κεραμίδια όμως δεν κράτησαν. Ήταν τόσο δυνατός ο αέρας. Τα πήρε και τα σήκωσε που λένε. Για οροφή έχουμε ξύλινα δοκάρια και επάνω τους καλά στερεωμένο πάνελ ελενίτ. Επάνω του τα κεραμίδια. Το καλοκαίρι το ελενιτ θα πρέπει να ξηλωθεί και να γίνει καλύτερη οροφή. Ξύλινη με καλό καινούργιο κεραμίδι, γιατί είχαμε κρατήσει τα παλιά. Μεσα το δάπεδο είναι ακόμη τσιμέντο, ενώ οι τοίχοι από τσιμεντόλιθους, είναι σοβατισμένοι αλλά όχι βαμένοι. Το δάπεδο θα το στρώσουμε με πέτρα.

Παράλληλα συνεχίζουμε τις εργασίες πιο πέρα στους κήπους, κόβουμε ξύλα που έχουμε πολλά και αυτές τις μέρες είπαμε να ξεκινήσουμε να σκάβουμε μία στέρνα για συλλογή του βρόχινου νερού. Συζητάμε ακόμα το κατάλληλο σημείο πιο ψηλά. Το νερό παραμένει μεγάλο πρόβλημα. Φυσικά για ηλεκτρισμό ούτε λόγος. Θα γίνει όμως ένα καλό αγροδασικό καταφύγιο με πλήρη αυτονομία.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s